امسال شب یلدامون، خیلی مبارک و پر برکت هست، اولا اینکه روز 30 آذر سالروز آغاز امامت و ولایت امام زمان هست و دوما اینکه 1 دی سالروز ازدواج پیامبر اسلام و حضرت خدیجه هست. ک شب یلدا بین دو تا عید افتاده، حسابی یلداتون مبارک از همین حالا پیشاپیش اعیاد وپیشاپیش یلداتون مبارک. یادتونه پارسال از دوماه قبل از شب یلداتو شبکه های اجتماعی تبریک و شاد باش میومد ما ها هم بی توجه فوروارد میکردیم اما امسال هیچ خبری نیست نه پیشوازی نه تبریکی ..... میدونید چرا چون پارسال شب یلدا با رحلت پیامبر صلی الله و شهادت امام حسن علیه السلام مصادف شده بود ولی امسال شب یلدا با آغاز امامت امام زمان ارواحنا فداه یکی شده

مجموعه مستند «گوش بزنگ»درقالب مستند گزارشی با موضوعات مرتبط با دوران حساس نوجوانی تولید شده و هر هفته شنبه ها ساعت هجده و سی از سیمای خراسان جنوبی شبکه خاوران پخش می شود

عوامل:

طراح،تحقیق،تهیه کننده و کارگردان:امین کاشرفی

نور و تصویر:علی رضا عصمت پناه

تدوین:هادی ثابت،حسین نارمنجی

صدابردار:حسین رویین تن

دستیار تهیه:سعید رضایی

این مجموعه مستند در سی و نه قسمت سی دقیقه ای پخش می شود.

«همسران» همسران باید هم سر یکدیگر باشند نه اینکه مدام سر به سر یکدیگر بگذارند و گاهی زیر سرشان بلند شود که اگر بشود آب ازسرشان می گذرد و با هم سر شاخ می شوند و سرشان را به باد می دهند. میدانید چه زمانی همسران،هم سر نیستند؟ زمانی که سودایی در سر دارند و سرشان درد می کند تا ناخواسته درد سری درست کنند،آنها در اصلاح سرشان باد دارد و هوایی به سرشان می زند تا سر به سر تازه ای پیدا کنند تا سرشان گرم شود؛ می روند پی سرگرمی سر سری،شاید هیچ گاه تصور نمی کنند که موضوع جدید هوای سرشان جدی شود و تنها به نییت سرگرمی تازه ای از سر همسرشان جدا می شوند،مدتها پیش سر این همسران با هم گرم گرم بوده و لحظه ای سرد

خواب بودم، خواب دیدم مرده ام/ بی نهایت خسته و افسرده ام/ تا میان گور رفتم دل گرفت/ قبر کن سنگ لحد را گل گرفت/ روی من خروارها از خاک بود/ وای، قبر من چه وحشتناک بود! بالش زیر سرم از سنگ بود/ غرق ظلمت، سوت و کور تنگ بود/ هر که آمد پیش، حرفی راند و رفت/ سوره ی حمدی برایم خواند و رفت/ خسته بودم هیچ کس یارم نشد/ زان میان یک تن خریدارم نشد/ نه رفیقی، نه شفیقی، نه کسی/ ترس بود و وحشت و دلواپسی/ ناله می کردم ولیکن بی جواب/ تشنه بودم، در پی یک جرعه آب/ آمدند از راه نزدم دو ملک/ تیره شد در پیش چشمانم فلک/ یک ملک گفتا: بگو دین تو چیست؟ دیگری فریاد زد: رب تو کیست؟ گر چه پرسش ها به ظاهر ساده بود/ لرزه ب

«رفیق بی رفیق» خدایا،ای رفیق بی رفیق روزهای تنهایی ام آنچه مرا به ساحت مقدست متصل می کند،باد خزان این فصل بی مقدار زندگیست و چه درد ناک رو در روی تو قامت می بندم. چه روزهایی داشتم با تو در عالم خلسه وار زر آنجا که تنها من بودم و تو و به گناهی از پیش مقدر،در پس شهوتی اغواگر به برزخ زمین هبوط کردم تا برزخ مقدری دیگر بسازم و بسوزم. نمی دانم چه سرابی برای سیرابی عطشناک این روزهایم مهیا کردی که اینچنین به بندم کشیدی که از قله دردهایم به نور حضورت خیره شوم. گله دارم از تو ای رفیق بی رفیق روزهای تنهایی ام نه قلمم جسارت دارد نه زبانم و نه جانم که بند این پیوند را بگسلد و روحم را به عالمت متصل کند. معل

برف که بارید،پشت پنجره بودم،تصویر پدرم که خیره به قهرم بود روی شیشه بخار گرفت،بند پوتینهایش شل شد،بغض مادرم لبخند شد و سینی قرآن را پایین آورد؛سرخوش به حیاط رفتیم،آدم برفی مان را ساخت،زیر بارش برف لبه کلاه پدرم مثل ماه شده بود،مرا بوسید و رفت....

پدر شدم نیامد،تنها آدم برفی اش در فضای سرد خانه مان تا قبل از آمدن استخوانهایش زنده مانده بود.

با احترام«امین کاشرفی»

مردانی چون ارسطو می گویند که برخی برای بردگی و گروهی برای آقایی به این دنیا می آیند. یقین کردم که ما برای بردگی به دنیا آمده ایم و سرنوشت مقدرمان باربری و تازیانه خوردن و تحقیر شدن و نجس تلقی شدن است. اما برادر! ناگهان خبر یافتیم که مردی از کوه فرود آمده است و در کنار معبدی فریاد زده است:" من از جانب خدا آمده ام." و من باز بر خود لرزیدم که باز فریبی تازه برای ستمی تازه اما چون زبان به گفتن گشود، باورم نشد: "من از جانب خدا آمده ام که خدا اراده کرده است تا بر همه بردگان و بیچارگان زمین منت بگذارد و آنان را پیشوایان جهان و وارثان زمین قرار دهد." شگفتا! چگونه است که خدا با بردگان و بیچارگا